ΤΑ ΡΟΖ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΑΚΟΜΗ

Πριν ένα μήνα ένα 15χρονο αγόρι, ο Αντρέα, αυτοκτόνησε στη Ρώμη όπου ζούσε με την οικογένειά του… ο λόγος για τον οποίο αυτοκτόνησε είναι γιατί ήταν θύμα εκφοβισμού στο σχολείο όπου φοιτούσε… ένα φαινόμενο που είναι γνωστό και ως bullying…

ήταν θύμα εκφοβισμού όμως για έναν συγκεκριμένο λόγο: ήταν ομοφυλόφιλος και εκτός των άλλων του άρεσε να φοράει ροζ χρώματος παντελόνια. Αυτή του η διαφορετικότητα ήταν αρκετή για να βρεθεί στο στόχαστρο συμμαθητών του που όχι μόνο τον παρενοχλούσαν στο σχολείο αλλά έφτασαν στο σημείο να φτιάξουν και μια σελίδα στο facebook όπου εκφράζονταν με περισσότερα αρνητικά όπως τα νόμιζαν οι ίδιοι σχόλια για τον Αντρέα, όπως, το αγόρι με τα ροζ π.χ. που από μόνο του δεν είναι κάτι που μπορεί να εκληφθεί αρνητικό απαραίτητα, στην προκειμένη περίπτωση όμως, αποτελούσε σαφέστατα ομοφοβικό λόγο και εκφοβισμό.

Εδώ μου γεννάται το ερώτημα αν πλέον είναι αρκετά αποτελεσματική η παιδεία για να αντιμετωπίσει το φαινόμενο του εκφοβισμού στα σχολεία εναντίον παιδιών που είναι διαφορετικά σε οτιδήποτε, σεξουαλικό προσανατολισμό, “αταίριαστα” ενδυματολογικά ή απλώς στη γενικώτερη τους συμπεριφορά, παιδιά που να είναι υπέρβαρα… η απάντηση για μένα είναι πως η παιδεία μπορεί να είναι υπεραποτελεσματική όχι όμως υπό την παρούσα κατάστασή που είναι αιχμάλωτη της πατριαρχίας, της θρησκείας, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας, της ομοφοβίας, του μισογυνισμού και άλλων εχθρικών προς την ανθρώπινη φύση και τις ελευθερίες μας αντιλήψεις.

Η τραγική κατάληξη της αυτοκτονίας του 15χρονου Αντρέα έχει και μια άλλη διάσταση που σε παλιότερα χρόνια δεν υπήρχε: με την εξάπλωση των διαδικτυακών κοινωνικών μέσων ο εκφοβισμός εκπορθεί και το μέχρι πρότινος άσυλο του σπιτιού, ενώ πρωτύτερα σταματούσε στις σχολικές πύλες ή στον δρόμο και στην καφετέρια.

Η διαπίστωση αυτή σε καμιά περίπτωση δεν στρέφεται εναντίον των διαδικτυακών κοινωνικών μέσων (social media) απλώς, τονίζει και αυτή τους την πτυχή, κι αυτό είναι πάλι ένα θέμα – όπως κι ο εκφοβισμός εντός και εκτός σχολείων – δεν αντιμετωπίζεται με ‘τιμωρίες’, αποκλεισμούς, νόμους, διατάξεις, αλλά με την εκμάθηση στην πράξη όχι μόνο της ανοχής στη διαφορετικότητα, αλλά και της αποδοχής της διαφορετικότητας, της όποιας διαφορετικότητας, με την έννοια του μαθαίνω να συμβιώνω αρμονικά με τον/την λοαδ, τον μετανάστη/πρόσφυγα, τη μετανάστρια/πρόσφυγα πρώτης, δεύτερης ή τρίτης γενιάς, τα παιδιά με νοητική υστέρηση, τους φορείς σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων, τους άθεους, αλλόθρησκους κι όσους/όσες καταπιέζονται και διώκονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο επειδή δεν ‘ταιριάζουν’ κάπου κάπως κάποτε με τους/τις… ‘πλειοψηφούντες/πλειοψηφούσες’.

Εν κατακλείδι, το να είσαι λεσβία, ομοφυλόφιλος, αμφισεξουαλικός/αμφισεξουαλική, διεμφυλικός/διεμφυλική, είναι ακόμη αιτία σκληρού ρατσισμού με τη μορφή του bullying, κι αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα που έχουμε την ‘πολυτέλεια’ να το αντιμετωπίζουμε ξεκομμένα από όλα τα άλλα προβλήματα που μας δημιουργεί το καπιταλιστικό σύστημα με όλες του τις παραφυάδες. Μόνο σε μια ριζοσπαστικά διαφορετική κοινωνία που θα αποτελείται από αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες θα έχουμε τη δυνατότητα να συνδιαμορφωθούν τέτοιες κοινωνικές δομές όπου θα είναι αληθινά αδιανόητο να επιτεθεί κανείς ή καμιά, να χλευάσει, να δημιουργήσει προβλήματα διάφορα σε συνανθρώπους του/της λόγω της διαφορετικότητας τους. Κι αυτό είναι εφικτό, με σοσιαλισμό από τα κάτω πολλών διαφορετικών μορφών – δεν μπορεί να υπάρχει ελιτίστικος σοσιαλισμός επιβαλλόμενος από μια υποτίθεται ‘πεφωτισμένη πρωτοπορία’, ούτε μπορούν να υπάρξουν καλύτερες μέρες για όλης της γης τους κολασμένους με διάφορες ρεφορμιστικές νεκραναστημένες κεντρώες ή σοσιαλδημοκρατικές μπούρδες, αλλά μπορούν να υπάρξουν κι οι δικές μας μέρες και νύχτες όπως τις θέλουμε και με αυτοδιαχείριση, ελευθεριακό κομμουνισμό, αναρχοκομμουνισμό, αταξική κοινωνία, που είναι αυτά για τα οποία αγωνίζομαι να κάνω αληθινά. 

Advertisements